Armia Krajowa – historia utworzenia

Punktem organizowania polskiej armii został teren Powołża w rejonie Buzułuku. Z więzień, położeń zesłań, łagrów i innych obszarów Związku Ra­dzieckiego na miejsce zrzeszeń wojska zjeżdżali byli wojacy, lud­ność obywatelska, kobiety i dzieci. Uzgodniono, iż armia będzie liczyć sześć dywizji – wspólnie 96 tysięcy ludzi.

W skład formacji pomocniczych wstąpić miało dodatkowo około 30 tysięcy osób. Przyjęto również, że około 25 ty­sięcy żołnierzy pozostanie ewakuowanych na obszary, gdzie Anglia sprawowa­ła kontrolę, w rejon Iranu. Zwrócono się z prośbą o uzasadnienie losów oficerów Wojska Polskiego z 1939 r., o których wiedziano, że wówczas zo­stali aresztowani, a ich losy pozostawały nieznane – sprawdź III Rzesza. Wyjaśnień w tej kwe­stii niemniej jednak nie otrzymano.

W największym stopniu brakowało kadry oficerskiej, a do obozów, gdzie oryginalną armię konstruowano, przybyło o wiele więcej ludzi, niż można było wyżywić. Wspólnie z przyłączeniem się Stanów Zjednoczonych do wojny i możliwo­ścią konstruowania wojska polskiego z ochotników z Kanady i USA dowódz­two lokalne zwróciło się do rządu radzieckiego, aby obóz przenieść w re­jon Kirgizji i Uzbekistanu. Warunki transportowania obozu przyczyniły się do śmierci około 10 tysięcy osób.

W tej sytuacji, do tego pogłębionej niemożliwością dojazdu do porozumienia w zagadnieniach aprowizacyjnych, generał Anders w porozumieniu z dowództwem angielskim wywnioskował z ZSRR część oddziałów i ludności cywilnej na Bliski Wschód. Tereny Związku Radzieckiego opuściło od kwietnia 1942 r. 44 tysiące żołnierzy, w sierpniu następne 44 tysiące i około 25 tysięcy cywilów – razem około 115 tysięcy ludzi.

Z ewakuowanych oddziałów generała Andersa sfor­mowano II Korpus, jaki brał uczestnictwo między innymi w aktywowaniu Włoch oraz w bitwie pod Monte Cassino.

Dodaj komentarz